یک پمپ 10 برابر ضایعات کمتر 100% آپتایم بیشتر

من همین الگو را در بسیاری از کارخانه ها و کارگاه ها دیده ام. کار ساده شروع می شود. سپس سیستم رشد می کند. یک پمپ می شود دو. دو پمپ به بررسی بیشتر، قطعات بیشتر، فضای بیشتر، تمیز کردن بیشتر نیاز دارند. من معمولاً همان نکات دردناک را می شنوم: محصول بیشتر از آنچه باید در خط می ماند. اپراتورها دقایق بیشتری را صرف پاکسازی باقی مانده ها می کنند. خطاهای کوچک تبدیل به کار توقف-شروع می شوند. تیم تمرکز خود را از دست می دهد زیرا مدیریت نصب پمپ سخت است. به همین دلیل است که من ایده پشت یک پمپ را وقتی که فرآیند اجازه می دهد، دوست دارم. تماشای یک پمپ می تواند آسان تر باشد. یک پمپ می تواند راحت تر تمیز شود. یک پمپ می تواند محصول کمتری را در شیلنگ ها و اتصالات باقی بگذارد. یک پمپ همچنین می تواند احتمال سردرگمی در طول کار روزانه را کاهش دهد. من یک پمپ را به عنوان یک راه حل جادویی نمی بینم. من آن را مناسبی هوشمندانه برای شغل مناسب می دانم. من قبل از انتخاب این مسیر به پنج چیز نگاه می کنم: مایع برخی از مایعات به خوبی حرکت می کنند. برخی نیاز به رسیدگی دقیق دارند. مایعات غلیظ، چسبنده یا مخلوط نیاز به بررسی دقیق تری دارند. نیاز جریان اگر خط نیاز به جریان ثابت داشته باشد، یک پمپ با اندازه مناسب می تواند کار را به خوبی انجام دهد. فشار باید بررسی کنم که آیا پمپ می تواند فاصله، ارتفاع و مقاومت در خط را تحمل کند یا خیر. فرآیند پاکسازی اگر تیم باید مرتباً خط را بشویید، یک طرح ساده می تواند تلاش واقعی را نجات دهد. طرح یدکی من هنوز هم یک طرح پشتیبان می خواهم، حتی با یک راه اندازی ساده. یک مهر و موم یدکی، یک شیلنگ یدکی یا یک روال سرویس واضح می تواند مشکل را کوچک نگه دارد. من یک بار یک خط کوچک پر کردن غذا دیدم که از قطعات پمپ اضافی استفاده می کرد زیرا تیم یک بالشتک ایمنی می خواست. خط کار کرد، اما خدمه زمان زیادی را صرف پاک کردن باقی مانده ها و بررسی واحد دوم کردند. پس از بررسی مناسب، تیم به پمپی رفت که با کار واقعی مطابقت داشت. این تغییر همه مشکلات را برطرف نکرد، اما مدیریت خط آسان‌تر شد. اپراتورها زباله کمتری در بخش شلنگ پیدا کردند. سرب تعویض زمان کمتری را برای بررسی های پمپ کوچک صرف می کرد. روز کاری آرام تر به نظر می رسید. این همان بخشی است که من بیشتر از همه برایم ارزش قائل هستم. داشتن یک سیستم ساده آسان تر است. اگر بخواهم ضایعات کمتری داشته باشم و کار را با ثبات‌تر انجام دهم، از فرآیند شروع می‌کنم، نه با شمارش ماشین. می پرسم: محصول چه نیازی دارد؟ خط به چه چیزی نیاز دارد؟ تیم هر روز به چه چیزی نیاز دارد؟ سپس پمپ را با آن تصویر مطابقت می دهم. دیدگاه من ساده است. هنگامی که کار برای آن مناسب باشد، یک پمپ می تواند خط تمیزتر، ضایعات کمتر و وقفه های کمتری را به همراه داشته باشد. هر خطی به یک راه اندازی پیچیده نیاز ندارد. برخی از خطوط زمانی بهتر اجرا می شوند که طرح واضح بماند و کار به راحتی دنبال شود.

من می دانم چه حسی دارد وقتی باتری خیلی سریع افت می کند. روز با شارژ کامل شروع می شود، سپس به پایین نگاه می کنم و می بینم که نوار برق قبل از ظهر می افتد. که کار را قطع می کند. همچنین زمانی که من به دنبال یک سوکت یا شارژرهای اضافی حمل می‌کنم که هرگز نمی‌خواستم آن را بسته‌بندی کنم، استرس را افزایش می‌دهد. "Save More, Run Longer" این مشکل را به روشی ساده بیان می کند. من آن را به عنوان وعده استفاده بهتر، اتلاف کمتر و زمان بیشتر بین شارژ خواندم. من این ایده را دوست دارم زیرا با زندگی روزمره سازگار است. من نیازی به زبان فانتزی ندارم. من به دستگاهم نیاز دارم که از طریق تماس‌ها، نقشه‌ها، پیام‌ها، عکس‌ها و یک سفر دیرهنگام به خانه دوام بیاورد. به مکث های کمتری نیاز دارم. من به تنظیمی نیاز دارم که بدون اینکه از من بخواهد هر ساعت به برق فکر کنم کار کند. چیزی که بیشتر به من کمک می کند یک روال واضح است: - وقتی به روشنایی کامل نیاز نیست روشنایی صفحه را کاهش می دهم - برنامه هایی را که در پس زمینه کار می کنند می بندم - قبل از اینکه باتری خیلی کم شود شارژ می کنم - از کابل و شارژر مناسب دستگاه استفاده می کنم - باتری را دور از گرما و استفاده خشن نگه می دارم - هفته ای یکبار تنظیمات برق را بررسی می کنم و ویژگی هایی را حذف می کنم که هرگز لمس نمی کنم. آنها کوچک هستند. به همین دلیل است که می چسبند. من این را در یک روز شلوغ ماه گذشته یاد گرفتم. من با گوشیم 70 درصد از خانه خارج شدم. یک جلسه طولانی، یک قطار کوتاه و چند تماس در این بین داشتم. من از نقشه ها استفاده کردم، عکس فرستادم، و تمام روز را در پیام ماندم. وقتی برگشتم هنوز باتریم به اندازه کافی باقی مانده بود. من قبلاً به‌روزرسانی پس‌زمینه را خاموش کرده بودم، صفحه‌نمایش را کم‌نور کرده بودم و برخی از برنامه‌ها را متوقف کرده بودم که خودشان بیدار شوند. هیچ چیز سخت احساس نمی شد. فقط برنامه ریزی شده بود. این همان نقطه ای است که من مدام به آن باز می گردم. مدت زمان طولانی تر فقط مربوط به یک تعمیر بزرگ نیست. این از بسیاری از انتخاب های کوچکی است که قبل از ضعیف شدن باتری انجام شده است. من به محصولات و عادت هایی که این انتخاب ها را آسان تر می کنند اعتماد دارم. من همچنین به ارزش روشن اعتماد دارم. اگر چیزی به من کمک کند برق را ذخیره کنم، ضایعات را کاهش دهم و برای روز آماده بمانم، برای من مهمتر از ادعاهای بلند است. من به دنبال ابزاری هستم که برای زندگی عادی مناسب باشد. من استفاده مداوم می خواهم. من زباله کمتری می خواهم. قبل از شارژ بعدی زمان بیشتری می خواهم. به همین دلیل است که این ایده برای من کار می کند. این با نحوه زندگی، کار، مسافرت و ارتباط مردم واقعاً مطابقت دارد.

من فکر می کردم کار بیشتر همیشه به معنای خروجی بیشتر است. این درست نبود. چیزی که در کار روزانه دیدم ضایعات بود. مراحل اضافی پیام های تکراری وظایف نامشخص ابزارهایی که مفید به نظر می رسیدند اما بلااستفاده ماندند. من انرژی را در مکان های اشتباه خرج کردم و نتیجه ضعیف به نظر می رسید. روز کاری پر بود، اما خروجی نبود. ضایعات کمتر، خروجی بیشتر، قانون من شد. شروع کردم به تماشای جایی که زمان، پول و تلاش در حال از دست دادن است. وقتی این کار را انجام دادم، شکاف به راحتی قابل مشاهده بود. یک فروشگاه اینترنتی کوچک درس روشنی به من داد. صاحب هر سفارش را با دست به روشی نامرتب بسته بندی می کرد. نوار گم شده بود، برچسب‌ها در جای خود قرار نداشتند، و کارکنان برای یافتن جعبه‌ها به این طرف و آن طرف می‌رفتند. سفارشات دیر بیرون رفت مشتریان منتظر ماندند. تیم به سختی کار کرد، با این حال مغازه همچنان کند بود. من همین الگو را در کار فروش نیز دیدم. تماس های طولانی بدون هدف پیام‌هایی که به سرنخ‌های اشتباه ارسال می‌شوند. گزارش‌هایی پر از داده‌هایی است که کسی آن را نخوانده است. فعالیت زیاد، نه نتیجه زیاد. چیزی که به من کمک کرد ساده بود. من با زباله هایی که هر روز ظاهر می شد شروع کردم. 1. من مراحلی را که کمکی نکردند حذف کردم. اگر مرحله ای باعث صرفه جویی در زمان، بهبود کیفیت یا کمک به مشتری نشد، آن را زیر سوال بردم. چند قدم ماند. برخی رفتند. در فروشگاه آنلاین، مالک ابزار بسته بندی را به یک میز منتقل کرد. او جعبه ها را بر اساس اندازه نگه می داشت. او برچسب ها را در یک دسته چاپ می کرد. این تغییر باعث شد راه رفتن زیاد شود. در کار خودم، پنج بار بازنویسی یک ایمیل را متوقف کردم. من یک پیش نویس تمیز ساختم، دوباره از آن استفاده کردم و فقط قسمت هایی را که نیاز به تغییر داشتند تغییر دادم. تکرار کار آسان تر شد. 2. من برای هر کار یک هدف روشن تعیین می کنم یک کار بدون هدف مشخص اغلب باعث هدر رفتن می شود. وقتی پیام فروش می نویسم، از خودم یک سوال می پرسم: می خواهم خواننده بعدی چه کند؟ اگر پاسخ مبهم باشد، پیام ضعیف می شود. ممکن است جزئیات زیادی اضافه کنم، یا ممکن است نکته اصلی را پنهان کنم. من یاد گرفتم که یک کار را با یک نتیجه مرتبط نگه دارم. تماس یک هدف دارد. گزارش یک کاربرد دارد. یک جلسه نیاز به یک تصمیم دارد. این تغییر بسیاری از سردرگمی ها را کاهش داد. 3. من از کارهای دسته‌ای کوچک استفاده می‌کردم که در تمام طول روز بین کارها جابه‌جا می‌شد. احساس می کردم شلوغ است، اما من را خسته کرد. اکنون من کارهای مشابه را گروه بندی می کنم. من در زمان های تعیین شده به پیام ها پاسخ می دهم. من پیگیری سرنخ را در یک بلوک انجام می دهم. من اعداد را در یک جلسه بررسی می کنم. ذهن من برای مدت طولانی تری در یک لاین می ماند، بنابراین انرژی کمتری را برای تعویض هدر می دهم. یک نانوایی که من با آن کار می کردم کار مشابهی انجام داد. آنها پخت اقلام تصادفی را یکی یکی متوقف کردند و به یک سیستم دسته ای برنامه ریزی شده برای سفارشات رایج روز رفتند. تیم همان فر، ابزارهای مشابه و جریان آماده سازی یکسان را با آشفتگی کمتری اداره کرد. خروجی بالا رفت زیرا روند نرم‌تر شد. 4. من فقط داده هایی را که واقعاً استفاده می کردم نگه داشتم بسیاری از تیم ها داده های زیادی را جمع آوری می کنند. آنها نمودارها، گزارش‌ها و فهرست‌هایی را ذخیره می‌کنند که هیچ‌کس آن‌ها را بررسی نمی‌کند. بعداً زمان بیشتری را صرف جستجو می کنند تا استفاده. یاد گرفتم لیست کوتاهی از اعداد مفید را نگه دارم. برای فروش، منبع سرنخ، نرخ پاسخ، نتیجه تماس و نرخ بسته را تماشا می‌کنم. برای عملیات، نقاط تاخیر، تکرار خطاها و شکاف موجودی را تماشا می کنم. برای محتوا، کلیک‌ها، زمان روی صفحه و اقدام بعدی که خواننده انجام می‌دهد را تماشا می‌کنم. اگر عددی حرکت بعدی من را تغییر ندهد، آن را رها می کنم. که کار را تمیز نگه می دارد. 5. من مشکلات کوچک را قبل از تبدیل شدن به ضایعات بزرگ برطرف کردم. یک مورد گم شده یک پاسخ دیرهنگام یک یادداشت نامشخص سپس همان موضوع بارها و بارها برمی گردد. من الان توقف می کنم و چیز کوچک را زودتر تعمیر می کنم. اگر لیست سرنخ داده های بدی داشته باشد، قبل از تماس آن را پاک می کنم. اگر صفحه محصول خریداران را گیج می کند، قسمت ضعیف آن را بازنویسی می کنم. اگر یکی از اعضای تیم مدام همین سوال را می پرسد، من یک راهنمای کوتاه ایجاد می کنم. این باعث صرفه جویی در تلاش بیشتر از تلاش برای رفع یک آشفتگی بزرگ در آینده می شود. من این را در یک کافه محلی دیدم. آنها هر روز بعد از ظهر یک فنجان به اندازه کافی تمام می کردند. کارکنان تقاضا را مقصر دانستند. مسئله واقعی ساده بود: شمارش صبحگاهی هرگز بررسی نشد. پس از اینکه آنها یک بررسی سریع انبار اضافه کردند، ضایعات کاهش یافت و خدمات بهتر انجام شد. این همان تغییری است که من به آن اعتماد دارم. 6. از افراد نزدیک به کار پرسیدم فقط به دیدگاه خودم تکیه نمی کنم. افرادی که هر روز کار را انجام می دهند اغلب می دانند زباله ها در کجا پنهان می شوند. آنها می دانند که کدام ابزار سرعت آنها را کاهش می دهد. آنها می دانند که کدام شکل مشتریان را گیج می کند. آنها می دانند که کدام مرحله بی فایده است. من سوالات کوتاهی می پرسم: چه چیزی شما را کند می کند؟ هر روز چه چیزی را تکرار می کنید؟ ای کاش چه چیزی راحت تر بود؟ این پاسخ ها اغلب ساده هستند و مفید هستند. یک تیم نیازی به صحبت های فانتزی ندارد. به چشمان شفاف نیاز دارد. هر چه بیشتر ضایعات را کاهش می دادم، خروجی من بیشتر می شد. نه به این دلیل که بیشتر کار کردم، بلکه به این دلیل که با کشش کمتری کار کردم. این همان بخشی است که بسیاری از مردم از دست می دهند. خروجی بیشتر همیشه از افزودن بیشتر به دست نمی آید. اغلب از حذف چیزی که جریان را مسدود می کند ناشی می شود. من این ایده را دوست دارم زیرا عملی است. این در فروش، محتوا، خدمات، بسته بندی، برنامه ریزی و کار تیمی کار می کند. در مغازه های کوچک و تیم های بزرگتر نیز کار می کند. من هنوز هر هفته دنبال زباله می گردم. من هنوز مراحلی را بررسی می کنم که دیگر کمکی نمی کنند. من هنوز می پرسم که آیا یک کار به اندازه کافی ساده است که بتوان آن را به خوبی تکرار کرد؟ این عادت کار من را تیز نگه می دارد. ضایعات کمتر، خروجی بیشتر برای من یک شعار نیست. این یک روش کار روزانه است.

وقتی شتابم را از دست می‌دهم، کارم صاف نمی‌شود. پیام ها انباشته می شوند. ایده ها پراکنده هستند. کارهای کوچک شروع به مسدود کردن کارهای بزرگتر می کنند. من این اتفاق را در فروش، تولید محتوا و پیگیری روزانه دیده ام. راه حل هرگز جادو نیست. من جریان را ساده نگه می دارم و به حرکت ادامه می دهم. من این ایده را دوست دارم زیرا اکثر مردم از یک اشتباه بزرگ شکست نمی خورند. آنها از تاخیرهای کوچک بسیار کند می شوند. یک پاسخ دیر می آید. یک یادداشت گم می شود. یک پیش نویس نیمه تمام باقی می ماند. سپس کل روز احساس سنگینی می کند. روش من برای مدیریت آن این است که از جریان قبل از شکستن آن محافظت کنم. من با یک قانون شروع می‌کنم: قدم بعدی را آسان می‌بینم. اگر لپ تاپم را باز کنم و ندانم بعدش چکار کنم، انرژی را هدر می دهم. بنابراین من سه کار واضح را در بالای صفحه خود می نویسم: - به فوری ترین پیام مشتری پاسخ دهید - یک قسمت از نوشتن را تمام کنید - یک سرنخ یا پیگیری را بررسی کنید که لیست کوچک به من جهت می دهد. من به یک برنامه کامل نیاز ندارم. من فقط به حرکت بعدی واضح نیاز دارم. کارهای بزرگ را هم به قطعات کوچک تقسیم می کنم. وقتی به کل موضوع نگاه می کنم، یک مقاله طولانی احساس سختی می کند. یک کمپین بعدی وقتی به همه مخاطبین یک‌جا فکر می‌کنم کثیف به نظر می‌رسد. من کار را تقسیم می کنم. به عنوان مثال، وقتی یک معرفی محصول برای مشتری نوشتم، سعی نکردم آن را در یک گذر به پایان برسانم. من آن را در بخش‌هایی مدیریت کردم: - پیام کلیدی را نوشتم - یک نقطه درد مشتری اضافه کردم - یک راه حل عملی ارائه دادم - عبارت را برای خواندن روان بررسی کردم. بدون اینکه خودم را مجبور کنم ادامه دادم. قانون دوم من محافظت از ریتم است. اجازه نمی دهم هر پیام یا ایده ای مرا از خود دور کند. اگر هر چند دقیقه یکبار توقف کنم، خط فکری را از دست می دهم. فضاهای کوچکی را برای بررسی پیام ها می گذارم، سپس به کاری که شروع کردم برمی گردم. این عادت به من کمک می کند آرام باشم. همچنین نوشته ها و یادداشت های فروش من را تمیزتر نگه می دارد. من این را از یک هفته واقعی در محل کار یاد گرفتم. یک مشتری به چندین ویرایش نیاز داشت و من پیام‌های بعدی را از سه سرنخ همزمان داشتم. عادت قدیمی من پریدن بین آنها بود. سرم شلوغ بود اما زیاد تکان نمی خوردم. نتیجه خسته کننده بود. روشم رو عوض کردم ویرایش ها را با هم گروه بندی کردم. پیگیری ها را با هم جمع کردم. برای هر مورد یک یادداشت کوتاه نوشتم تا فراموشش نکنم. مدیریت روز آسان تر شد. همه چیز را یکباره تمام نکردم، اما ثابت ماندم. این مهم تر بود. قانون سوم من این است که با کلمات ساده صحبت کنم. مردم به نوشتن واضح اعتماد دارند. آنها به پیام های روشن اعتماد دارند. دیده‌ام که جمله‌بندی ضعیف باعث سردرگمی می‌شود، و دیده‌ام که جمله‌بندی ساده پاسخ را بسیار آسان‌تر می‌کند. وقتی برای مشتری نامه می نویسم، موضوع را پنهان نمی کنم. من آن را مستقیم نگه می دارم. به عنوان مثال، می‌نویسم: "سوال شما را دیدم. جزئیات را بررسی کردم و نکته اصلی اینجاست." این خط طبیعی به نظر می رسد. مسیری را به خواننده می دهد. همچنین باعث صرفه جویی در زمان برای هر دو طرف می شود. همین قاعده در محتوا نویسی کار می کند. اگر بخواهم خواننده ای با من بماند، زبان را پاک نگه می دارم. در صورت نیاز از جملات کوتاه استفاده می کنم. زمانی که می‌خواهم جریان نرم‌تری داشته باشم، آن‌ها را با طولانی‌تر مخلوط می‌کنم. این تعادل متن را زنده نگه می دارد. قانون چهارم من این است که جایی برای زندگی واقعی بگذارم. بعضی روزها خوب پیش می روند. بعضی روزها اینطور نیست. من انتظار ندارم هر ساعت کامل باشد. اگر هدفی را از دست بدهم، به علت آن نگاه می کنم. آیا کار خیلی بزرگ بود؟ آیا برنامه من خیلی شل بود؟ آیا انرژی زیادی برای کارهای کم ارزش صرف کردم؟ آن چک به من کمک می کند بدون سرزنش خودم را تنظیم کنم. من یک پروژه مشتری را به یاد می آورم که در آن زمان زیادی را صرف پرداخت خط افتتاح کردم. بقیه مقاله منتظر ماند. مجبور شدم عقب نشینی کنم و یک سوال ساده از خودم بپرسم: خواننده بیشتر به چه چیزی نیاز دارد؟ وقتی به آن پاسخ دادم، بقیه راحت تر آمدند. من قطعه را با ساختاری تمیزتر و ویرایش های هدر رفته کمتر به پایان رساندم. به همین دلیل است که من همیشه همین را به خودم می گویم: جریان را حفظ کن، ادامه بده. نه به این دلیل که هر روز احساس آرامش می کند. نه به این دلیل که هر کاری به دلخواه من پیش می رود. این را می گویم زیرا پیشرفت معمولاً از حرکت ثابت ناشی می شود. من یک مرحله واضح را انجام می دهم، سپس مرحله بعدی، سپس مرحله بعدی. از تمرکزم محافظت می کنم یادداشت هایم را ساده نگه می دارم. من برای افراد واقعی با مشکلات واقعی می نویسم. وقتی به این شکل کار می کنم، کمتر احساس گیر افتادن می کنم. مطالب من بهتر خوانده می شود. پیگیری های من سریع تر می شود. ایده های من راحت تر به هم متصل می شوند. جریان تصادفی نیست. من آن را با انتخاب می سازم. اگر بخواهم یک پیشنهاد عملی ارائه کنم، این خواهد بود: - یک قدم بعدی را روشن نگه دارم - کارهای بزرگ را به قسمت های کوچکتر تقسیم کنم - به اندازه کافی در یک کار بمانم تا آن را به جلو ببرم - از کلمات ساده ای استفاده کنم که مردم بتوانند آن را بفهمند - روزهای ناقص را بپذیرند و ریتم را حفظ کنند. امروز با ما تماس بگیرید تا بیشتر بدانید ژو یونگ وی: 373882980@qq.com/WhatsApp +8613819536668.

جان میلر 2020 سیستم های پمپاژ کارآمد برای خطوط تولید کوچک سارا چن 2021 کاهش اتلاف در مدیریت گردش کار روزانه دیوید براون 2019 عادات عملی صرفه جویی در باتری برای دستگاه های روزمره امیلی کارتر 2022 ساده سازی عملیات برای خروجی بهتر رابرت لیپوسس 20 ویلسون 2024 ارتباطات شفاف و پیگیری مداوم در تجارت مدرن