ما سال گذشته 200 بشکه نفت از دست دادیم. در حال حاضر ما صفر ضرر هستیم. در اینجا چگونه است.

من قبلاً فکر می کردم از دست دادن بشکه فقط بخشی از کار است. چند بشکه گم شده اینجا. یک طبل فرو رفته آنجا یک برچسب از بین رفته است. انتقالی که هیچ کس نتوانست آن را ردیابی کند. سپس یک ماه به اعداد و ارقام نگاه کردم و احساس کردم که مشکل به شدت به هم خورد: 200 بشکه از شمارش ما حذف شد. دزدیده نشده است. تخریب نشده است. فقط در آشفتگی روزانه حمل و نقل، ذخیره سازی و ردیابی ضعیف گم شده است. آن لحظه بود که من از سرزنش تیم دست برداشتم و شروع به اصلاح روند کردم. درد ساده بود من افراد خوب، شیفت های پرمشغله و انباری داشتم که سریع حرکت می کرد. چیزی که من نداشتم یک سیستم تمیز بود. بشکه‌ها از یک طرف وارد شدند، روی زمین حرکت کردند و با مدرک کمی از جایی که بوده‌اند، آنجا را ترک کردند. یکی از کارگران فرض کرد که کارگر بعدی مهر و موم را چک کرده است. یکی از سرپرستان فرض کرد که شمارش انجام شده است. یک یادداشت روی یک ورق کاغذ نادیده گرفته شد. تا پایان هفته، این شکاف بیشتر شد. جواب را با یک تغییر کوچک پیدا کردم. من دیگر از همه نمی‌خواهم که «مراقب‌تر باشند». مسیر بشکه را نمایان کردم. این چیزی است که من تغییر دادم: - هر بشکه یک برچسب شناسه داشت - هر حرکت به یک عکس نیاز داشت - هر شیفت با یک بررسی شمارش کوتاه به پایان می رسید - هر بشکه آسیب دیده به یک منطقه مشخص شده می رفت - هر انتقال به یک نام و زمان نیاز داشت که به نظر اساسی می رسد. اساسی است. نکته همین بود. من سعی می کردم با تلاش یک مشکل فرآیند را حل کنم. چیزی که نیاز داشتم مدرک بود. پس از آن، خسارات شروع به کاهش کرد. در شروع، تیم کمی عقب رانده شد. آنها گفتند که مراحل جدید زمان بیشتری می برد. من گوش دادم زمین را تماشا کردم. دیدم تاخیر از کجاست. تاخیر واقعی عکس یا برچسب نبود. تاخیر واقعی جستجو بود. مردم دقایقی را صرف قدم زدن، پرسش، بررسی و حدس زدن کردند. یک رکورد تمیز بیش از ده حدس عجولانه در زمان صرفه جویی کرد. من همچنین نحوه آموزش کارکنان جدید را تغییر دادم. من قبلاً در یک گفتگوی طولانی روند کامل را توضیح می دادم. اکثر مردم نیمی از آن را تا ناهار فراموش می کنند. حالا یک بشکه، یک مسیر، یک قانون را به آنها نشان می دهم. - اگر حرکت کرد، آن را ثبت کنید - اگر نشت کرد، آن را جدا کنید - اگر برچسب خراب شد، آن را جایگزین کنید - اگر تعداد تغییر کرد، فوراً آن را گزارش کنید. یک ماه بعد دوباره اعداد را چک کردم. شمارش مطابقت داشت. تقریباً مطابقت ندارد. مطابقت دارد. این لحظه بزرگی برای من بود، زیرا مدت زیادی را به این فکر کرده بودم که مشکل نیاز به ارتقای سیستم بزرگ دارد. این کار را نکرد. به یک مسیر روشن و یک عادت نیاز داشت که همه دنبالش می‌رفتند. به طور خاص یک روز را به یاد دارم. یک کامیون با بار مختلط وارد شد و یک بشکه یک حلقه آسیب دیده بود. قبل از این تغییر، آن بشکه ممکن بود در نزدیکی پشته اصلی قرار گرفته و با بقیه ترکیب شده باشد. در آن روز، تیم آن را به محل نگهداری مشخص شده منتقل کرد، مشکل را ثبت کرد و بقیه بار را تمیز نگه داشت. یک اقدام کوچک از کل دسته محافظت کرد. این چیزی است که من از از دست دادن 200 بشکه یاد گرفتم. باخت اغلب با شکاف‌های کوچک شروع می‌شود: برچسبی که می‌افتد، یادداشتی که هرگز نوشته نمی‌شود، دستکاری که کسی مالک آن نیست، شمارشی که احساس می‌کند «به اندازه کافی نزدیک است». من قبلاً فکر می کردم که تعمیر نیاز به بودجه زیادی دارد. تجربه من چیز دیگری می گوید. یک سیستم برچسب تمیز، یک قانون تحویل کوتاه، یک رکورد عکس، و یک بررسی شمارش نهایی می‌تواند کل نتیجه را تغییر دهد. اگر بخواهم تغییر را در یک خط توضیح دهم، این را می گویم: اعتماد به حافظه را متوقف کردم و به یک فرآیند ساده اعتماد کردم. آن تغییر یک آشفتگی پرهزینه را به یک روال ثابت تبدیل کرد. همچنین چیزی بهتر از باخت کمتر به من داد. روی زمین به من آرامش می داد، زیرا می دانستم هر بشکه کجا و چرا ایستاده است.

ما قبلا بشکه ها را به روش های کوچکی از دست می دادیم که به سرعت جمع می شد. یک بشکه بدون برچسب واضح از اسکله خارج شد. دیگری با فرورفتگی و بدون یادداشت برگشت. سومی در منطقه اشتباهی نشست و دو بار شمارش شد. هیچ یک از اینها به تنهایی مشکل بزرگی به نظر نمی رسید. من هنوز فشار را هر هفته احساس می‌کردم، زیرا اعداد هرگز کاملاً با هم مطابقت نداشتند، و وقتی مشتری پرسید که یک بشکه کجا رفته، تیم پاسخ ساده‌ای نداشت. می دانستم که موضوع یک اشتباه نیست. این راهی بود که ما کل جریان را مدیریت کردیم. من از جستجوی یک راه حل سریع دست کشیدم و شروع به بررسی هر مرحله کردم. چهار نقطه ضعف پیدا کردم. رکوردهای بشکه ما به هم ریخته بود. مردم از نام های مختلفی برای یک نوع بشکه استفاده می کردند. چک در دریافت و حمل و نقل بیش از حد شل بود. وقتی یک بشکه آسیب دید یا مفقود شد، هیچ کس مالک پیگیری نبود. من این روند را به اندازه کافی ساده کردم تا تیم بدون حدس و گمان آن را دنبال کند. ما به هر بشکه یک شناسه واضح دادیم. هر بشکه دارای فرمت برچسب یکسان، کد مکان یکسان و همان فیلد رکورد بود. هیچ کس نباید بپرسد: "آیا این طبل مناسبی است؟" یا "آیا ما قبلاً این مورد را وارد کرده ایم؟" جواب در سیستم و روی بشکه نشست. ما همچنین نحوه بررسی بشکه‌ها را در هر انتقال تغییر دادیم. هنگام دریافت، تیم من شمارش، شرایط و شناسه را قبل از انتقال بشکه ها به انبار مطابقت داد. هنگام انتخاب، مکان و برگه سفارش را دوباره بررسی کردیم. هنگام حمل و نقل، یک نفر شمارش را با صدای بلند خواند و دیگری آن را در لیست تأیید کرد. به نظر ساده می رسد. ساده بود به همین دلیل کار کرد. همچنین از تیم انبار خواستم که آسیب را فوراً علامت گذاری کنند. یک لبه خمیده، یک مهر و موم نشتی، یک برچسب محو شده، یک ضامن شکسته - همه اینها با یک عکس در یک یادداشت گنجانده شده است. ما تا پایان شیفت صبر نکردیم. ما به حافظه تکیه نکردیم. ما بلافاصله آن را یادداشت کردیم، سپس بشکه را به محل نگهداری منتقل کردیم. همین عادت کوچک ما را از سردرگمی زیادی نجات داد. یک مثال واقعی برای من ماند. یک محموله مشتری با 48 بشکه باقی مانده است. وقتی یک بشکه کوتاه می آمد، روند قدیمی ما را حدس می زد. پس از بررسی های جدید، در کمتر از یک ساعت بشکه مفقود شده را ردیابی کردیم. به اشتباه در منطقه تعمیر قرار داده شده بود. برچسب هنوز وجود داشت، اما روند قدیمی آن را از دست می داد. جدید آن را گرفت. تمرین نیز نتیجه را تغییر داد. من کتابچه راهنمای طولانی به تیم ندادم. من آنها را از طریق یک جریان کوتاه عبور دادم: دریافت چک برچسب فروشگاه گزارش انتقال کشتی هر مرحله یک مالک داشت. هر فردی می دانست که «انجام شد» به چه معناست. که جلو و عقب زیادی را از بین برد. من همچنین بررسی هفتگی را کوتاه نگه داشتم. من به سه عدد نگاه کردم: بشکه‌های دریافتی بشکه‌های ارسال شده بشکه‌هایی که هنوز در تعمیر یا نگهداری باز هستند، اگر شمارش مطابقت نداشت، یادداشت‌های روز را بررسی کرده و شکاف را قبل از گسترش آن برطرف کردیم. چیزی که بیشتر تغییر کرد نرم افزار یا برچسب ها نبود. عادت بود ما دیگر به حدس‌های نادرست اعتماد نکردیم. ما تا پایان ماه منتظر ماندیم تا مشکل را پیدا کنیم. ما شروع به برخورد با هر بشکه به عنوان یک واحد ردیابی کردیم، نه یک شی مشترک که همه تصور می‌کردند شخص دیگری با آن برخورد کرده است. پس از آن تغییر، تلفات بشکه در فرآیند ردیابی ما به صفر کاهش یافت. من آن را شانس نمی نامم. من بهش میگم انضباط اگر بخواهم یک درس از این موضوع بدهم، این است: نشت های کوچک به کنترل های کوچک و ثابت نیاز دارند. یک برچسب واضح، یک شمارش تمیز، یک یادداشت آسیب سریع، یک بررسی کوتاه - اینها حرکات فانتزی نیستند، اما از حاشیه محافظت می کنند، استرس را کاهش می دهند و تیم را آرام نگه می دارند. این تغییری است که اکنون به آن اعتماد دارم. قول بزرگی نیست یک فرآیند تمیز که در زمان شلوغ شدن کار ادامه می یابد.

نقطه ای را به یاد می آورم که اعداد دیگر معنی نداشتند. سفارشات ثابت بود، با این حال حاشیه ها همچنان کاهش می یافت. سهام تازه خیلی سریع خراب شد. کالاهای بسته بندی شده روی قفسه ها نشستند و ارزش خود را از دست دادند. کارکنان مدام می گفتند: «این هفته خیلی فروختیم»، اما سطل زباله داستان متفاوتی را روایت می کرد. اون شکاف درد داشت من همین الگو را در نانوایی کوچکی که با آن کار می کردم دیدم. تیم در روزهای آهسته نان زیادی می پخت، سپس صبح روز بعد دوباره حدس می زد. تعدادی نان فروخته شد بعضی ها کهنه برگشتند. برخی هرگز قفسه را ترک نکردند. فشار فقط به خاطر پول نبود. این در مورد افراد خسته، عادات کثیف و فرآیندی بود که کنترل واضحی نداشت. می‌دانستم که باید از تلقی «عادی» از دست دادن و ضایعات خودداری کنیم. بنابراین من مشکل را به بخش هایی تقسیم کردم. من با داده هایی که قبلاً داشتیم شروع کردم. ما فروش روزانه، سوابق بازگشت، فساد و تعداد سهام را بررسی کردیم. هیچ چیز فانتزی نیست فقط یادداشت های ساده در مورد آنچه فروخته شده است، آنچه بیش از حد نشسته است، و آنچه دور انداخته شده است. من الگوها می خواستم، نه نظرات. خیلی سریع، یک چیز برجسته شد. هر هفته بخش بزرگی از زباله ها از همین اقلام می آمد. تصادفی نیست بدشانسی نیست تیم هر روز همان مقدار را پخته بود، حتی زمانی که ترافیک مشتریان تغییر کرد. دوشنبه هیچ شباهتی به شنبه نداشت، اما برگه تولید آن را نادیده گرفت. این اولین اصلاح بود. من یک برنامه تولید کوچکتر بر اساس تقاضای واقعی تنظیم کردم. ما اندازه دسته را با ترافیک واقعی پیاده در ساعات مختلف مطابقت دادیم. برای دوره های آهسته، مقدار را کاهش می دهیم. برای ساعات شلوغ، دورهای کوچکتر را بیشتر انجام می دادیم. که قفسه ها را تازه نگه می داشت و موجودی باقیمانده را کاهش می داد. من همچنین نحوه بررسی موجودی توسط تیم را تغییر دادم. قبل از آن، کارکنان از برآوردهای تقریبی استفاده می کردند. یک جعبه نیمه پر به نظر می رسید، بنابراین آنها فرض کردند به اندازه کافی انبار باقی مانده است. یک قفسه شلوغ به نظر می رسید، بنابراین آنها کمتر سفارش دادند. این نوع حدس زدن باعث ایجاد ضرر پنهان می شود. ما به یک سیستم شمارش ساده رفتیم. هر محصول یک زمان تعیین شده برای بررسی داشت. سهام صبحگاهی سهام ظهر. سهام پایانی تیم هر روز اعداد را با همان فرمت یادداشت می کرد. گزارش طولانی نیست بدون مراحل اضافی فقط یک رکورد تمیز که هر کسی می توانست سریع بخواند. سپس به روند رسیدگی نگاه کردم. برخی از ضایعات ناشی از آسیب هستند، نه فساد. جعبه ها بد روی هم چیده شده بودند. برچسب ها کنده شدند. چند مورد در طول ذخیره سازی خرد شد. از دست دادن این نوع از دست دادن آسان است زیرا چشمگیر به نظر نمی رسد. هنوز هم سود را تخلیه می کند. ما طرح ذخیره سازی را اصلاح کردیم. اقلام سنگین تر پایین تر رفتند. کالاهای شکننده در بالا باقی ماندند. سهام با حرکت سریع به جلو نزدیک تر شد. سهام قدیمی‌تر در جایی قرار داده شد که کارکنان بتوانند ابتدا آن را ببینند. آن تغییر کوچک آسیب های قابل اجتناب زیادی را کاهش داد. من همچنین هر روز یک سوال ساده می پرسیدم: "اول چه چیزی را بفروشیم؟" این روش کار تیم را تغییر داد. ما شروع به استفاده از یک قانون چرخش روشن کردیم. سهام قدیمی قبل از سهام جدید خارج شد. اقلام نزدیک به تاریخ فروش برای نمایش سریع و توجه بیشتر کارکنان مشخص شده بودند. در یکی از نمونه‌های کافه، این به ما کمک کرد تا شیرینی‌ها را زودتر در روز جابه‌جا کنیم، به‌جای اینکه آن‌ها را تا زمان بسته شدن رها کنیم، زمانی که فروش آن‌ها سخت‌تر بود. من توصیه های خالی را دوست ندارم، بنابراین مرحله قیمت گذاری را عملی نگه داشتم. وقتی محصولی هنوز خوب بود اما به حد مجاز خود نزدیک می‌شد، از یک نشانه‌گذاری متوسط ​​استفاده می‌کردیم یا آن را با یک مورد دیگر همراه می‌کردیم. فروش آتش نیست. قول بلندی نیست فقط یک راه ساده برای بازیابی ارزش قبل از اینکه مورد به زباله تبدیل شود. این کار بهتر از انتظار بود. من هم تیم را وارد جریان کردم. در ابتدا، کارکنان فکر می کردند که کنترل زباله به معنای فشار اضافی است. من آن را با نشان دادن هزینه یک سطل پر به آنها تغییر دادم. من نشان دادم که یک مورد آسیب دیده چه معنایی برای حاشیه هفتگی دارد. وقتی اعداد را دیدند، حال و هوا عوض شد. مردم زودتر شروع به تشخیص مشکلات کردند. جعبه ای که خیلی محکم بسته بندی شده است. ست یخچال خیلی گرم برچسبی از قفسه گم شده است. چیزهای کوچک است، اما آنها جمع می شوند. چرخش از یک حرکت بزرگ حاصل نشد. از مجموعه ای از عادت های کوچک ناشی می شد. ردیابی آنچه را ترک می کند. آنچه می ماند را پیگیری کنید. ردیابی آنچه آسیب می بیند. اندازه دسته را تنظیم کنید. سهام را با احتیاط بچرخانید. قبل از انقضای اقلام از علامت گذاری های ساده استفاده کنید. به تیم بیاموزید که ضایعات را یک مشکل فرآیندی بدانند، نه یک نقص شخصی. به این ترتیب من اوضاع را تغییر دادم. نانوایی یک شبه بدون زباله نشد. هیچ مغازه ای این کار را نمی کند. با این حال، سطل زباله سبک‌تر شد، اتاق انبار تمیزتر به نظر می‌رسید، و تیم احساس می‌کرد کمتر گیر کرده است. اعداد بهبود یافتند زیرا عادات بهبود یافتند. من از آن کار چیز مفیدی یاد گرفتم. باخت معمولاً در روال پنهان پنهان می شود. زباله اغلب در ابتدا کوچک به نظر می رسد. چند کالای فروخته نشده چند جعبه آسیب دیده چند حدس با عجله انجام شد. سپس الگو رشد می کند. وقتی اکنون با چنین مشکلی برخورد می کنم، به دنبال راه حلی چشمگیر نیستم. من به دنبال مکانی می گردم که فرآیند شکسته شود. وقتی آن نقطه را پیدا کردم، تعمیر بقیه آسان تر می شود. این همان بخشی است که بیشتر مردم از دست می دهند. آنها یک پاسخ بزرگ می خواهند. من ساکت ها را ترجیح می دهم. ماندگاری بیشتری دارند.

پارسال 200 بشکه از دست دادم. نه در یک روز نه در یک مکان. آنها در قطعات کوچک ناپدید شدند. برخی در حین جابجایی شکستند. برخی در منطقه اشتباه نشستند و نادیده گرفته شدند. برخی آسیب دیدند، سپس کنار گذاشته شدند، زیرا هیچ کس نمی خواست کار را متوقف کند و با این آشفتگی مقابله کند. هر هفته فشار را احساس می کردم. سفارشات به حرکت خود ادامه دادند، اما سهام هرگز با رکوردها مطابقت نداشت. تیم من زمان زیادی را صرف جستجوی بشکه‌های گمشده، بررسی برچسب‌ها و پرسیدن دوباره و دوباره همان سؤالات کرد. بدترین بخش ساده بود: نمی توانستم به اعداد اعتماد کنم. امسال هیچکدام را از دست ندادم. این تغییر از شانس نبود. من نحوه مدیریت بشکه ها را گام به گام تغییر دادم و سیستم را به اندازه کافی ساده نگه داشتم تا تیم هر روز آن را دنبال کند. من با یک قانون شروع کردم: هر بشکه باید خانه روشنی داشته باشد. من هر منطقه انبار را با یک عدد مشخص کردم و به هر نوع بشکه فضای مخصوص به خود را دادم. بشکه های خالی در یک منطقه ماندند. بشکه های پر در دیگری ماند. بشکه های آسیب دیده برای بررسی به منطقه جداگانه ای رفتند. قبل از آن، بشکه ها مانند وسایل شل در اطراف حیاط حرکت می کردند و مردم حدس می زدند که آنها را کجا قرار دهند. حدس زدن ضرر ایجاد کرد. من همچنین سیستم برچسب را برای خواندن آسان کردم. هر بشکه یک برچسب با سه جزئیات داشت: نام محصول، شماره دسته و تاریخ ذخیره سازی. من از چاپ بزرگ استفاده کردم و برچسب را در جایی قرار دادم که هر کسی بتواند بدون چرخاندن بشکه آن را ببیند. یکی از اعضای تیمم به من گفت که در هر شیفت چند دقیقه او را نجات داد. این کوچک به نظر می رسد، اما تاخیرهای کوچک اغلب به اشتباهات بزرگ تبدیل می شوند. من هر روز در همان زمان یک تعداد روزانه اضافه کردم. من و تیمم، قبل از پایان شیفت، همان لیست را با همان ترتیب بررسی کردیم. تا آخر هفته صبر نکردیم. ما به حافظه وابسته نبودیم. یک کارگر یک بار در حین شمارش دو بشکه در مسیر اشتباه پیدا کرد. اگر صبر می کردیم، آن بشکه ها با دسته اشتباهی ارسال می شدند. من از برخورد با آسیب به عنوان یک مسئله جزئی دست کشیدم. یک فرورفتگی کوچک می تواند به نشتی تبدیل شود. یک درپوش ضعیف می تواند پس از یک حرکت خشن به ضرر بزرگتری تبدیل شود. به تیم گفتم فوراً خسارت را گزارش کنند، حتی اگر بشکه هنوز قابل استفاده به نظر می رسید. ما یک منطقه تعمیر و بررسی را کنار گذاشتیم و مطمئن شدم که هیچ کس یک بشکه آسیب دیده را بدون چک به انبار معمولی برنگرداند. من همچنین نحوه آموزش کارگران جدید را تغییر دادم. من دیگر با آنها صحبت طولانی نکردم و به بهترین ها امیدوار بودم. آنها را در حیاط قدم زدم، مناطق انبار را به آنها نشان دادم و مجبورشان کردم مسیر بارگیری را یکی دو بار با من تکرار کنند. من از یک مثال واقعی از سال گذشته استفاده کردم: گروهی از بشکه ها در نزدیکی یک مسیر شلوغ قرار گرفته بودند و پیچ لیفتراک در یک روز به سه تای آنها آسیب رساند. وقتی کارگران جدید یک اشتباه واقعی را می بینند، آن را به یاد می آورند. من سوابق را نزدیک به کار نگه داشتم. یادداشت های کاغذی به تنهایی کافی نبودند. من از یک برگه ساده با یادداشت های تاریخ، شمارش، حرکت و آسیب استفاده کردم. من همچنین پس از تمیز کردن، عکس‌های محل‌های ذخیره‌سازی را نگه داشتم. وقتی یک شیفت تغییر می کرد، نفر بعدی می توانست فوراً وضعیت را ببیند. که سردرگمی را کاهش داد و در زمان تحویل صرفه جویی کرد. چیزی که بیشتر تغییر کرد، بشکه ها نبودند. عادت بود اتکا به حافظه را متوقف کردم. من اجازه ندادم مردم تصمیمات آرام و بدون سابقه ای بگیرند. من از پذیرش ضررهای کوچک به صورت عادی خودداری کردم. هنگامی که تیم متوجه شد که سیستم ساده و منصفانه است، بدون فشار زیاد آن را دنبال کردند. من هنوز به آن 200 بشکه سال گذشته فکر می کنم. آنها به من آموختند که ضررها اغلب کوچک شروع می شوند و زمانی رشد می کنند که هیچ کس از نزدیک نگاه نمی کند. امسال چیز بهتری برای من ثابت شد: وقتی ذخیره‌سازی را شفاف نگه می‌دارم، برچسب‌ها را آسان می‌کنم، شمارش منظم را انجام می‌دهم و آسیب‌ها قابل مشاهده است، اعداد تحت کنترل باقی می‌مانند.

من قبلاً فکر می کردم از دست دادن بشکه فقط بخشی از کار است. یک طبل در حیاط فرو رفت. یک درب هنگام حمل و نقل شل شد. یک بشکه از شمارش ناپدید شد و تیم ساعت ها صرف بررسی سیاهه های کاغذی، زنگ زدن به انبار و قدم زدن روی زمین شد. ضرر در ابتدا کوچک به نظر می رسید. مدام اضافه می شد. چیزی که بیش از همه مرا آزار می داد فقط هزینه آن نبود. این اتلاف انبار، تاخیر در حمل و نقل و استرسی بود که بر همه وارد می کرد. مشتریان پاسخ های روشن می خواستند. تیم من روندی را می خواست که هر هفته خراب نشود. من مجبور شدم با مشکل به عنوان یک مشکل رسیدگی و ردیابی برخورد کنم، نه یک مسئله بدشانسی. من با تماشای محل باخت شروع کردم. در مورد من، نقاط ضعف به راحتی از دست می‌رفت: - بشکه‌ها خیلی نزدیک به هم ذخیره می‌شدند - برچسب‌ها بعد از جابجایی به سختی خوانده می‌شد - بررسی‌های بارگیری به حافظه بستگی داشت - گزارش‌های خسارت بعد از خروج کامیون نوشته می‌شد - هیچ‌کس صاحب آخرین شمارش قبل از ارسال نبود، این لیست روش کار من را تغییر داد. حدس زدن را متوقف کردم و شروع به بررسی هر مرحله کردم. من هر روز صبح در محوطه انبار قدم می زدم. بررسی کردم که آیا بشکه ها روی زمین صاف ایستاده اند یا خیر. من به وضعیت پالت نگاه کردم. زنگ زدگی، مهر و موم های سست و فرورفتگی های کوچک را که بعداً می تواند به مشکلات بزرگتری تبدیل شود را بررسی کردم. سیستم لیبل رو هم عوض کردم. قبل از آن، برچسب های ما محو می شدند، پوست می گرفتند یا در جای اشتباهی قرار می گرفتند. یک حرکت سریع برای ایجاد سردرگمی کافی بود. من به برچسب‌های بزرگ‌تر با کدهای محصول، شماره دسته‌ها و تاریخ‌های ذخیره‌سازی واضح تغییر کردم. آنها را در همان نقطه روی هر بشکه قرار دادم. این قانون کوچک شمارش را بسیار آسان کرد. سپس من روند بارگذاری را سفت کردم. من از تیم خواستم بشکه ها را در سه نقطه بشمارند: - زمانی که انبار را ترک کردند - زمانی که به اسکله بارگیری رسیدند - زمانی که آنها روی کامیون رفتند به نظر اساسی می رسد. کار کرد. یک برگه شمارش ساده بسیاری از بحث ها را حذف کرد. اگر شماره‌ای تغییر می‌کرد، قبل از خروج کامیون آن را پیدا می‌کردیم. اگر یک مهر و موم اشتباه به نظر می رسید، متوقف می شدیم و بررسی می کردیم. ترجیح می‌دهم دو دقیقه مکث کنم تا اینکه یک بشکه را از دست بدهم و دو روز را صرف رفع مشکل کنم. همچنین نحوه آموزش کارکنان جدید را تغییر دادم. بسیاری از ضررهای بشکه ناشی از عجله است، نه بی دقتی. کارگران جدید اغلب می خواهند سریع حرکت کنند و ثابت کنند که می توانند ادامه دهند. به آنها گفتم در گوشه ها سرعت خود را کم کنند، بشکه ها را صاف نگه دارند و هرگز طبل را روی زمین ناهموار نکشند. من به آنها نشان دادم که یک فرورفتگی کوچک می تواند چه کاری برای مهر و موم انجام دهد. من یک مورد واقعی را به آنها نشان دادم که در آن یک بشکه خراشیده منجر به نشت و یک محموله رد شد. این مثال بهتر از هر برگه قوانین با آنها باقی ماند. به چیدمان ذخیره سازی نیز توجه زیادی کردم. مسیرهای پیاده روی را باز نگه داشتم. بشکه های پر و خالی را جدا کردم. من فوراً سهام آسیب دیده را علامت گذاری کردم تا دوباره به موجودی خوب تبدیل نشود. من همچنین یک قانون ساده را تعیین کردم: هیچ بشکه ای بدون مقصد مشخص و مالک مشخص حرکت نمی کند. این قانون «چه کسی این را جابجا کرد؟» را کاهش داد. گفتگوها بزرگترین تغییر مربوط به ثبت سوابق بود. ما دیگر به یادداشت های سست و حافظه قدیمی اتکا نکردیم. من از یک سیاهه روزانه با این موارد استفاده کردم: - تعداد بشکه در انبار - واحدهای آسیب دیده - اقلام ارسال شده - اقلام برگشتی - چک مهر - یادداشت های کمبود. قابل استفاده كردم یک ماه، کارخانه کوچکی که با آن کار می‌کردم، فاصله‌ای دوازده بشکه‌ای بین رکورد کاغذ و تعداد کف پیدا کرد. در ابتدا تیم دزدی را مقصر دانستند. پس از بررسی کامل، متوجه مشکل واقعی شدیم: دو شیفت از برگه‌های شمارش متفاوت استفاده می‌کردند و بشکه‌های خالی در منطقه اشتباهی ذخیره می‌شدند. هنگامی که طرح و قالب برگه را اصلاح کردیم، شمارش دوباره شروع به تطبیق کرد. آن لحظه ای بود که دیگر از دست دادن بشکه به عنوان یک مشکل ذخیره سازی صرف نظر نکردم. این یک مشکل فرآیند، یک مشکل مردم و یک مشکل ردیابی بود. من هنوز هم همین عادت را دارم: - قبل از جابجایی بشکه را بازرسی کنید - دو بار شمارش را تأیید کنید - برچسب ها را آسان برای خواندن نگه دارید - انبارهای آسیب دیده را جدا کنید - هر کارگر جدید را با همان مراحلی که متوجه شده ام آموزش دهید که کنترل های کوچک بهتر از بازیابی لحظه آخری از ضررهای بزرگتر جلوگیری می کند. اگر با بشکه ها، بشکه ها، یا کالاهای مایع بسته بندی شده کار می کنید، من از اصول اولیه شروع می کنم. تماشای زمین به برچسب ها دقت کنید شمارش را تماشا کنید اکثر ضررها با یک اشتباه بزرگ شروع نمی شوند. با یک شکاف کوچک شروع می شود که هیچ کس آن را بررسی نکرد.

من قبلاً فکر می کردم ضررها از یک اشتباه بزرگ ناشی می شود. آنها این کار را نکردند. بیشتر خسارت ناشی از نشت های کوچک است. پاسخ آهسته به سرنخ یک صفحه فرود ضعیف مرحله تسویه حساب که خیلی سخت به نظر می رسید. یادداشت تیمی که هرگز به دست فرد مناسب نرسید. به همین دلیل است که یک کتاب بازی ساده برای کارم ساختم. من قطره های کمتر، کلیک های تلف شده کمتر و فرصت های از دست رفته کمتری می خواستم. من دنبال ترفند جادویی نبودم. به دنبال نقاطی که مردم رفتند گشتم، سپس آنها را یکی یکی درست کردم. اولین درس من این بود: اگر نتوانم نشت را ببینم، نمی توانم جلوی آن را بگیرم. بنابراین مسیر کامل را ترسیم کردم. یک بازدید کننده در صفحه فرود می آید. بازدید کننده پیشنهاد را می خواند. بازدید کننده سوالی می پرسد. بازدید کننده تصمیم می گیرد که آیا اقدام کند یا خیر. این به نظر اساسی می رسد، اما بسیاری از تیم ها از این نقشه صرف نظر می کنند. من هم در یک نقطه. ما برای ترافیک پول خرج کردیم، سپس شاهد سرد شدن سرنخ ها بودیم. موضوع منبع ترافیک نبود. موضوع این بود که پاسخ ما خیلی دیر آمد و صفحه ما خیلی زود درخواست اعتماد کرد. من آن را تغییر دادم. تعداد فیلدهای فرم را کاهش دادم. من پیام کلید را در صفحه بالاتر منتقل کردم. من یک اسکریپت پاسخ برای تیم نوشتم بنابراین اولین پاسخ گرم و مستقیم بود. من همچنین یک سوال ساده را در ابتدای چت اضافه کردم: "در حال حاضر چه چیزی را می خواهید حل کنید؟" آن خط کوچک بیشتر از آنچه انتظار داشتم کمک کرد. صدای مردم مانند ترافیک متوقف شد. آنها شبیه مردم بودند. یک مثال خوب از یک فروشگاه دکور خانه کوچکی بود که با آن کار کردم. تبلیغات آن‌ها کلیک‌های ثابتی را به همراه داشت، با این حال فروش ثابت بود. صفحه را نگاه کردم و سریع مشکل را دیدم. تصاویر محصول خوب بودند، اما صفحه سعی کرد یکباره خیلی چیزها را بگوید. پیشنهاد، یادداشت حمل و نقل و جزئیات محصول همگی برای جلب توجه مبارزه کردند. ما خواندن صفحه را آسان تر کردیم. خطوط کوتاه تر تعیین قیمت مشخص یک فراخوان اصلی برای اقدام. یک پرسش متداول ساده در نزدیکی پایین. ما همچنین پیام محصول را تغییر دادیم تا با پیام تبلیغاتی مطابقت داشته باشد. قبل از آن، آگهی در مورد راحتی صحبت می کرد، در حالی که صفحه در مورد مشخصات مواد صحبت می کرد. مردم مجبور بودند نقطه ها را خودشان به هم وصل کنند. خیلی ها این کار را نکردند. پس از تغییر، بازدیدکنندگان مدت بیشتری ماندند. تعداد بیشتری از آنها به صندوق پرداخت رسیدند. البته فروشگاه هنوز ضرر داشت، اما ضرر کمتر بود و ردیابی آن آسان‌تر بود. این من را به درس دیگری سوق داد: حدس نزنید که ضرر کجا زندگی می کند. اندازه گیریش کن اکنون هر هفته این نکات را بررسی می‌کنم: اولین صفحه که افراد ترک می‌کنند مرحله‌ای که سرنخ‌ها دیگر پاسخ نمی‌دهند محصولی که بازدید می‌کند اما هیچ اقدامی نمی‌کند کانالی که کلیک می‌آورد اما قصد ضعیفی دارد پیامی که باز می‌شود اما پاسخی دریافت نمی‌کند وقتی افتی را می‌بینم، کل سیستم را مقصر نمی‌دانم. من آن را باریک می کنم. می پرسم: آن شخص کجا توقف کرد؟ چه انتظاری داشتند؟ من خیلی زود چه چیزی خواستم؟ چه چیزی را توضیح ندادم؟ این رویکرد من را از بسیاری از تصمیمات بد نجات داد. همچنین آرامش تیم را حفظ کرد. وقتی اعداد و ارقام خشن به نظر می رسند، مردم می خواهند تغییرات بزرگی را به سرعت ایجاد کنند. من یاد گرفته ام که سرعت را کم کنم و یکی یکی رفع نشت کنم. کتاب بازی من اکنون از یک الگوی ساده پیروی می کند. یکی، مسیر را کوتاه کنید. مردم نباید فقط برای پیشرفت به سختی فکر کنند. اگر مرحله بعدی مشخص باشد، احساس امنیت بیشتری می کنند. یک مسیر کوتاهتر اغلب بهتر از یک پیام بلندتر عمل می کند. دو، پیام را واضح نگه دارید. من برای یک مشکل می نویسم. اگر صفحه در مورد پنج چیز صحبت می کند، خواننده ممکن است با هیچ یک از آنها ترک کند. من یک نیاز، یک وعده، یک قدم بعدی را ترجیح می دهم. سه، زودتر به شبهات پاسخ دهید. اگر ارسال سه روز طول می کشد، بگویید. اگر راه‌اندازی به چند مرحله نیاز دارد، آن را بگویید. اگر پشتیبانی در ساعات کاری اجرا می شود، آن را بگویید. جزئیات پنهان ترس ایجاد می کند. جزئیات واضح باعث ایجاد اعتماد می شود. چهار، با دقت پیگیری کنید. من یک یادداشت را برای همه ارسال نمی کنم. شخصی که در مورد قیمت سؤال کرده است، نیاز به پاسخ متفاوتی با شخصی که در مورد تناسب یا استفاده پرسیده است دارد. هنگامی که من پیگیری را با سوال مطابقت می دهم، نرخ پاسخ بهبود می یابد. پنج، ضررهای کوچک را اغلب مرور کنید. من منتظر یک افت بزرگ نیستم. من نشانه های کوچک را تماشا می کنم. صفحه ای با ترافیک خوب و عملکرد ضعیف. فرمی که شروع می شود اما ارسال نمی شود. گپی که بعد از یک پیام خاموش می شود. این نشانه‌ها به من می‌گویند که کجا را ببینم. من همچنین یاد گرفتم که با ذهن خواننده بنویسم، نه برند در آینه. آن تغییر مهم است. وقتی طوری می نویسم که انگار خواننده قبلاً قانع شده است، آنها را از دست می دهم. وقتی طوری می نویسم که انگار خواننده مطمئن نیست، مشغول است و کمی خسته است، بهتر عمل می کنم. این لحن واقعی پشت این کتاب بازی است. آرام است. ساده است. به وقت و شک خواننده احترام می گذارد. دیدگاه من ساده است: ضررهای کمتر معمولاً از وضوح بهتر ناشی می شود، نه تلاش بزرگتر. اگر بخواهم کل کتاب بازی را به یک خط کاهش دهم، این را می‌گفتم: نشت را پیدا کنید، قدم بعدی را آسان‌تر کنید و مانند کسی صحبت کنید که می‌خواهد کمک کند. این برای من بیشتر از هر حرکت پر زرق و برقی کار کرده است. هنوز هم دارد. ما از سوالات شما استقبال می کنیم: 373882980@qq.com/WhatsApp +8613819536668.

داونپورت، توماس اچ 1993 کار مهندسی مجدد نوآوری فرآیند از طریق فناوری اطلاعات ووماک، جیمز پی و جونز، دانیل تی 2003 تفکر ناب ضایعات را حذف کنید و ثروت ایجاد کنید. Slack مدیریت زنجیره تامین، نایجل و براندون جونز، Alistair 2019 Operations Management Grof، Jeff 2021 Warehouse Management for the Modern Supply Chain